impulsive lovers. η αγάπη δεν πεθαίνει ούτε οι άνθρωποι πεθαίνουν η αγάπη ζει μέσα μας κι εσύ μου λείπεις τόσο

θυμάμαι την αίσθηση αφής στις ρόγες και το στήθος σου
θυμάμαι πως σ'αγκάλιαζα και σ'έσφιγγα πάνω μου
όταν σε συναντούσα
κι όταν χωρίζαμε
κι όταν, κι όταν με ξάφνιαζες και με φιλούσες
ένιωθα τον κόσμο να υπάρχει κι εσύ με φιλούσες
και δε με ένοιαζε τίποτα εκτός από σένα καρδιά μου

you could feel the sky

αναρωτιέμαι αν με σκέφτεσαι

αναρωτιέμαι αν με νιώθεις

όταν πλαγιάζω πλάι σου τις νύχτες

και σε κοιτάω και ζω διανύοντας κύκλους

ποδήλατα,

βράδια καλοκαιριού.

να 'ξερες πόσο κρύες είναι οι κυριακές στην αθήνα

don't die before I do

και όπως όλα ξεκίνησαν
χωρίζουν οι δρόμοι
(ίσως τελικά πέσαμε στα νερά του λιμανιού για να σωθούμε)
τα απογεύματα
μένεις στα βράχια
και αντικρίζεις όσα έμειναν
κι ελπίζεις.
μα η ζωή μου φαίνεται τόσο άδεια χωρίς εσένα
τα βράδια είναι κρύα και μοναχικά
μονάχα μετράω αντίστροφα
μέρα με τη μέρα
ως τότε


να προσέχεις ζωή μου.

θυμάμαι τη σκηνή δίπλα στο ασανσέρ
με κοίταζες και ήθελα να πετάξουμε
αυτά τα μάτια, αυτή η μέση, αυτή η αγκαλιά..
παρατατικός του φόβου

it may never end

τα πρωινά που ακούω τη φωνή σου
γίνονται θάλασσες και ωκεανοί
εκεί που ήθελα πάντα να πεθάνω, θυμάσαι;
κάτω από μια γέφυρα, θα έβρεχε
τα χέρια μας στ'αμάξι ενωμένα
όνειρα, όνειρα.
μου λείπουν οι μέρες του ήλιου
τώρα ήρθε ο χειμώνας στα χωράφια
όμως τι διαχωρίζει τον κόσμο απ'τις καρδιές μας;

δρόμοι (ο παραλογισμός ενός γεωμέτρη)

πόσο γρήγορα τρέχουν οι μέρες μας
σαν ταξίδια με σκούρα χρώματα
(και καθίσματα κοντά στο παράθυρο)
μένουν αναμνήσεις για να γεμίσουν τις άδειες αγκαλιές

6/10

μυγδαλιές
η εικόνα μιας πόλης που γεμίζει τον ορίζοντα
μετρώντας τα πρωινά που ζω χώρια σου
εσύ αντέχεις να φτάνεις μέχρι το τέλος;

ήθελα να ζω τις αλλαγές και τα πάντα μαζί σου
να σε ζεσταίνω τις νύχτες και να υπάρχω
καθαρή δόση θλίψης / 87 μέρες πιο κοντά στο σώμα σου
τώρα πια.

τα όνειρα είναι κρύα και γαλάζια

Your troubles will cease and fortune will smile upon you.

χόρεψε μαζί μου μια νύχτα με φεγγάρι

να μετράμε τα χτυποκάρδια που χάνω εξαιτίας σου

(ακόμα και στις δύσκολες στιγμές)

στους χειμώνες που έρχονται

συννεφιασμένοι ουρανοί - άπνοια.

ερωτευμένοι διασχίζουν τους δρόμους 

ένας αδύναμος χαμογελάει μες το πλήθος και θυμάται

Here is the deepest secret nobody knows. Here is the root of the root and the bud of the bud and the sky of the sky of a tree called life; which grows higher than soul can hope or mind can hide. And this is the wonder that's keeping the stars apart... I carry your heart, I carry it in my heart. 

οι δρόμος έχει τη δική του παράνοια

η πρώτη μου βροχή στη κόλαση

σε σκεφτόμουν

πώς είναι να κοιτάς στα μάτια τους άλλους;

γλιστράς

θα πέσεις

γυρίζεις το βλέμμα και παντού μωβ τοίχοι και πλάσμα

λάμπες που πέφτουν στην άβυσσο

σαν πρόχειρο σχέδιο της έμμας

ένα χαμόγελο για να συνεχίζεις

σκέψεις, σκέψεις

η μυρωδιά σου στα σοκάκια της πόλης

πρωινά

κλειστή φωνή, ψίθυροι.

θες ν'ακούσεις μια ιστορία..;

για τις μέρες που έρχονται (παραλίες αυγούστου)

Tonight we're the sea and the salty breeze
The milk from your breast is on my lips
And lovelier words from your mouth to me
When salty my sweat and fingertips

Our hands they seek the end of afternoons
My hands believe and move over you

Tonight, we're the sea and the rhythm there
The waves and the wind and night is black
Tonight we're the scent of your long black hair
Spread out like your breath across my back

Your hands they move like waves over me
Beneath the moon, tonight, we're the sea 

*οταν ημουν μικροτερος, με απασχολουσε αν αραγε συνειδητοποιεις το θανατο την ωρα που πεθαινεις

μου φαινοταν/φαινεται τοσο θλιβερο.

συγγνωμη τωρα θα αλλαξουμε θεμα

δεν το αποφευγω

απλα δεν αντεχω να γινω πιο χαλια

συγγνωμη

 απλα αυτη τη στιγμη δεν μπορω να μιλησω για το θανατο

ενταξει

αν και δεν ειναι δυσαρεστο φιλοσοφικα.

τι εχεις στο μυαλο σου?

οχι δεν ειναι αλλα ...

ενα λαβυρινθο

και το corpse bride που ειδα χτες

εσύ?

χαός πιθανότατα

νευρώνες

λογική και ονειρο σε μειγμα

ονειρο.

το χρειαζομαι τωρα.

ποσο ευκολο.

μπορω να μεινω μαζι σου οσο περιμενουμε το τραινο στο σταθμο king's cross

αγνοησε τους ανθρωπους γυρω

νομίζω ότι το τρένο αργεί..

*εννοώ
να μη λες ότι ζεις για μένα

ζεις γιατί παράγεις έργο = w 
ζεις γιατί η ζωή έχει τα θετικά της.

σωστά όλα αυτά.
αλλα συνεχιζω να ζω για σενα

τόσο που σε λίγω θα σε λέω οξυγόνο

μα γιατί να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου?

αυτοκαταστροφή πάτησα κατα λάθος το κουμπί


ωραία θα αυτοκαταστραφώ και εγώ τότε.αλλά με πολλούς τρόπους.

1) μαζι μου

θα ήθελες κάτι τέτοιο?

αν δεν μπορεις να αποφυγεις την καταστροφή
ναι.

true love waits

οι συζητήσεις μετά τον έρωτα
τρεις και κάτι πονάει να πεθαίνεις;
τα πάντα είναι πόνος
διοξείδιο
ήταν ένα βροχερό πρωινό

κάθε μέρα νιώθω το κουράγιο να λιγοστεύει και τη ψυχή να λυγίζει
σαν από καιρό
στεκόμουν μόνος και κοίταζα όσα δεν (θα) έχω
δε θα ζήσω μέχρι τότε
 (τα βράδια κρυώνω και γατζώνομαι στο κρεβάτι για να μείνω)
παγωμένος, με μια ιδέα να με συντροφεύει
ψεύτικος
όνειρα..

ήταν ένα βροχερό πρωινό

άπνοια (ζωντανός θάνατος)

erase me

an amnesiac

kill me down to the headless cliff

laugh my head out

Χαρακτηριστικό της μετέπειτας ζωής του Λαζάρου λέγει η παράδοση, ήταν ότι δεν γέλασε ποτέ παρά μια φορά μόνο όταν είδε κάποιο να κλέβει μια γλάστρα και είπε την εξής φράση: Το ένα χώμα κλέβει το άλλο.

I just need you now (lyrics on screen) / what about tomorrow

μόνος στη σκοτεινή γωνιά της πόλης που φωνάζω σπίτι μου
(σπίτι μου είναι η αγκαλιά σου / το μακρινό και απροσπέλαστο
σπίτι μου είναι το κενό στο κρεβάτι σου τις νύχτες)
ίσως ο πόνος κάνει τη ζωή αληθινή
θα μετρήσεις τα κόκαλα στη πλάτη μου και θα μου πεις

στις 7 θα περπατήσουμε πριν
σου έλεγα, με τρομάζουν οι αλλαγές
κι όλα αλλάζουν σαν άνεμος
αλλά είμαστε ακόμα εδώ
έρχονται στιγμές που επιλέγεις όσα κάποτε απέρριπτες /
και το Κ στο χέρι σου θυμίζει το χθες
μουσική φωτίζει τους σκοτεινούς δρόμους της Αθήνας
χαμόγελο στην υποθετική αφή σου
όταν κλείσεις τα μάτια σου
μαρία θα με δεις να περιμένω στη στάση του μετρό
θα χαμογελάω
θα είμαστε έτοιμοι ν'αφήσουμε τα πάντα πίσω




η ετικέτα που σου έκρυβα:
θα περιμένω όσο χρειαστεί καρδιά μου 

apart.

ήρθε η στιγμή που περιμέναμε μήνες και νύχτες ολόκληρες
καθόμασταν στα βράχια και μοιραζόμασταν τους χτύπους της καρδιάς
σου έδινα την ψυχή μου μέρα με τη μέρα
ώσπου έμεινα μισός
(το ξέρεις) δεν θα 'μαι ποτέ πια ο ίδιος.
σε κοιτάζω, σε φυλακίζω με το βλέμμα, μα ξεφεύγεις
ανάσα, είσαι τόσο όμορφη (κι) απόψε.
δε με πιστεύεις μα δε σ'ακούω,
αναρωτιέμαι αν θα σε ξαναδώ
αν θα είμαστε ξανά στο ίδιο,σημείο, στον ίδιο ουρανό, άδεια κορμιά
η νύχτα είναι μαγική, τραγική ειρωνεία
τραγική όπως τα δάκρυα που θολώνουν τα μάτια μου
ή η ελπίδα που προσμένω απ'τη φωνή σου στο μπαλκόνι
και η πόλη γίνεται ένα χρυσό κλουβί για θηρία
δεν ανήκω εδώ
θέλω να πηδήσουμε στη θάλασσα και να μείνουμε στον βυθό όσο αντέξουμε
θέλω αν έρθει το τέλος να είμαστε μαζί
θέλω αυτή η άσφαλτος να γίνει το σεντόνι στο κρεβάτι μας
θέλω αυτά τα πλοία να κουβαλήσουν τα όνειρα μας
ας μείνουμε πίσω, θα κερδίσουμε μισή μέρα
ας ευχηθούμε κι ας κλείσουμε τα μάτια
η αφή, η γεύση σου, είσαι τόσο όμορφη απόψε
δεν είσαι αληθινή, είσαι όνειρο
όταν ξυπνήσω θα σε βρω να μου χαμογελάς
άραγε.
ραγίζει η φωνή
"μη με ξεχάσεις"
γιατί απλά μια ζωή κρέμεται απ'τη δική σου
έσκυψε κάτω απ'τις κουβέρτες κι έκλαιγα
το πλοίο έφευγε κι εγώ έκλαιγα
δάγκωσα τα χείλια απ'τον πόνο
δεν υπάρχει σώμα ή ψυχή, υπάρχει μόνο αίσθημα
η αναμονή
θα σε κουβαλώ μέσα μου
οι λέξεις μηδενίζονται στη νύχτα
παλεύω να συγκρατήσω τη θλίψη
οι άνθρωποι μοιάζουν ασήμαντες κουκκίδες
γύρισα να συναντήσω το βλέμμα σου, μα είχες φύγει
πονάω
δεν υπάρχω απλά πονάω
το συρματόπλεγμα συγκρατούσε τις ορμές μου
η σκέψη σου και το αριθμητικό λάθος
το επόμενο λάθος θα μας φέρει πιο κοντά
κάθε μέρα μας φέρνει πιο κοντά
το πλοίο έφευγε και μαζί του μια εποχή
οι βόλτες μας, η βροχή, οι άγρυπνες νύχτες
το τούρκικο φεγγάρι μας παρακολουθούσε
όταν ξέρεις πως η στιγμή που ζεις θα γίνει ανάμνηση
όταν σε κρατάω στην αγκαλιά μου
όταν γράφω στο σκοτάδι για να μη βλέπω πού βρίσκομαι
όταν κοιτάω τις εσοχές και χάνω τον κόσμο
θα σκαρφαλώσω στον φωταγωγό και θα σε βρω
μη με ξεχάσεις
δε θα σε ξεχάσω
μονάχα φοβάμαι
το ξέρεις πως φοβάμαι
το νιώθεις στη φωνή μου
στην κάθε κίνηση μου
στα μάτια που γυρίζουν αλλού στ'αστέρια
δε ξέρω πως θα ζήσω απο 'δω και πέρα
ζεις κάτω απ'το δέρμα μου
παλεύω ν'ανασάνω
και να συνειδητοποιήσω
θ'αποτύχω ξανά
ίσως να μην έφυγα ποτέ
ίσως να σε ήξερα πάντα
ίσως οι νύχτες μας να είναι η μόνη αληθινή ανάμνηση
μείνε μαζί μου μέχρι να ξημερώσει

when mornings come

(να ξυπνάς και ν'αγωνίζεσαι
στην απόδειξη της ανυπαρξίας σου)
μόνο ο έρωτας και μόνο ο έρωτας
ψέλνει και υμνεί
τον αληθινό Θεό
all i need; you are.

Άπλωσε το χέρι. Χάραξε με αυτό το γυαλί απαλά, όπως όταν ήταν παιδί, το άγγιξε, το ένιωσε. Απέστρεψε το βλέμμα. Είδε τον εαυτό του να χτυπάει τον καθρέπτη, να τον κάνει θρύψαλα, να ουρλιάζει, το αίμα έρρεε, είδε τον εαυτό του να αρπάζει ένα θραύσμα, εκείνος έκλαιγε, σαν μικρό παιδί, ήταν μικρό παιδί, έκλαιγε, το αίμα έρρεε, έφερε το θραύσμα μπροστά του, καθρεπτίστηκε δεν είδε τίποτα. Έκλαιγε, τα δάκρυα έτρεχαν, η σκιά κοιτούσε. Το γυαλί βρέθηκε στην καρδιά, έπεσε κάτω και η ψυχή φτερούγισε μακριά…  Τα μάτια ήταν άδεια πλέον. Η σκιά πλησίασε και τον κοίταξε από ψηλά. Δεν είδε τίποτα. Σύντομα , τόσο απλά, όπως όλα άρχισαν, ο νέος πέρασε απέναντι, πέρασε Αλλού, πέρασε για πάντα. Η σκιά κοιτούσε, κοιτούσε, δεν έφευγε, έμενε εκεί και κοίταζε το άδειο κουφάρι του άνδρα, τα θραύσματα στο σώμα του. Κοίταζε τα άδεια μάτια. Το καμπυλωμένο σώμα. Κοίταζε τα ματωμένα χείλη. Την πληγωμένη του καρδιά.

 Και ξαφνικά την είδε, ήταν εκεί, πέρα από το σώμα, πέρα από τον πόνο, η ψυχή πετούσε αλλού τώρα, πετούσε σε άλλους κόσμους, πετούσε επιτέλους ΕΛΕΥΘΕΡΗ. 

~

όλα τα πήρε, τα πήγε πέρα / γη των δακρύων

είμαι ένα ζουζούνι παραδομένο στο σεντόνι σου
ακολούθα
ακολούθα
το μονοπάτι του προσωπικού/σχετικού χρόνου.

(μελαγχολία)

παράθυρα

καρδιά μου
μην κλάψεις όταν θα πέσω στις ράγες του τραίνου
ο χρόνος παρασέρνει τις ψυχές μας

11/7/11  00:22

και είναι αστείο αν σκεφτείς

(σε φαντάζομαι στο ζεστό τζάκι του χειμώνα σου να σκεφτεσαι)

σε περίμενα στη σκοτεινή βιβλιοθήκη για μέρες, χρόνια, ζωές ολόκληρες

χωρίς να ξέρω ή να ελπίζω

με ραβδί σπασμένο και μάτια κόκκινα

καίγοντας αμαρτίες και ψιθυρίζοντας ξόρκια

πετώντας πάνω από ουρανούς βόρειους, κρύους

παλεύοντας με δράκους και δυνάμεις

σιγοτραγουδώντας το ίδιο πανάρχαιο τραγούδι του έρωτα

άραγε νιώθει, άραγε υπάρχει, άραγε ταξιδεύει στο ίδιο τραίνο

και ρωτούσα τον άνεμο που φώναζε, τις σκέψεις που πετούσαν, το φεγγάρι που συνόδευε τους ερωτευμένους

με την ίδια απορία βαθιά

πολύ βαθιά

ώσπου

εκείνο το βράδυ ψιχάλιζε αδύναμα κι εγω στεκόμουν στη γωνιά μου

άκουσα βήματα στη σκάλα και κρύφτηκα για να σε δω - κάτι χτύπησε μέσα

είδα τη φιγούρα σου να μπαίνει βιαστικά

ψάχνοντας γνώσεις για την αγάπη ή το θάνατο όπως λένε

και σ' ακολουθησα

και μιλούσαμε για ώρες, και δενόμασταν όλο και περισσότερο σαν δύο καταδικασμένοι που κρέμονται αγκαλιασμένοι απ' το ίδιο σκοινί

τίποτα δεν υπήρχε εκείνες τις στιγμές, σαν να εξαφανίστηκε το μαύρο σύννεφο ομίχλης

σαν να ήρθαν πιο γρήγορα τα Χριστούγεννα και οι αγαπημένες κάρτες

το επόμενο βράδυ με άγγιξες

και με τρυφερότητα σου παραχώρησα τη μαγεία μου / για να ενωθεί με τη δική σου

και οι φόβοι δεν έσβησαν μα έσμιξαν με τους δικούς σου δίχως να ξέρουμε το πώς και ή το γιατί

θυμάσαι που όταν μιλούσαμε θόλωνε το παράθυρο

και καθαρίζοντας το τζάμι σου έδειχνα τον κόσμο που μένει να γνωρίσουμε

το άπειρο που μένει να ζήσουμε

τη μουσική που πρέπει να ακούσουμε

και ανατρίχιαζα στη σκέψη σου και μόνο

θυμάσαι την αγκαλιά και το ατελείωτο προσδοκώμενο

το χρώμα των ματιών σου και τα χείλη σου

έπειτα φιληθήκαμε και θα ‘λεγες πως ρούφηξες κάτι από μέσα μου

μα δεν κατάλαβα τι

και μείναμε μέχρι το επόμενο πρωί κουλουριασμένοι στα σκαλοπάτια

κλαίγοντας από χαρά και λύπη

ίσως για το ανεμπόδιστο αύριο ή το αβέβαιο μετά ή τη στιγμή που φεύγει πριν τη νιώσεις

και σου είπα πως δεν έχει τέλος η αγάπη μας, δεν έχει τέλος η αγάπη

σου είπα πως θα χωρίσουμε μα δεν θα πεθάνει εκείνο το κομμάτι που σκίρτησε την πρώτη φορά

σου είπα πως η ηδονή είναι μόνο η αρχή ενός περιπάτου στον κήπο του θεού τους

δεν μίλησα άλλο δεν μπορούσα βλέπεις..

ήρθε η μέρα εκείνη. έπρεπε να επιστρέψουμε πίσω στις σπουδές

μου ζήτησες να σε ακολουθήσω στο απαγορευμένο τμήμα

είχε κατι ιδιαίτερο το βλέμμα σου

με φίλησες. απλά. ένιωσα κάτι να λείπει από μέσα μου

θα ορκιζόμουν πως με κοίταξες για τελευταία φορά πριν φύγεις

με εκείνο το βλέμμα που πότε δεν θα ξεχάσω

και έμεινα να κοιτάζω τη βροχή να βρέχει το χώμα..

αργότερα κατάλαβα τι έψαχνες εκείνη τη βραδιά. το βρήκα.

η αγάπη, ναι. ο πιο ισχυρός διαχωρισμός ψυχής.  κρύβοντας το κομμάτι μου στην καρδιά σου και το αντίστροφο

ακόμη κι αν ξεχάσεις, ο πεμπτουσιώτης θα παραμένει. και καμία βροχή δεν θα το παρασύρει μακριά ως το τέλος

στην άκρη του σκοινιού, στη στιγμή.

au revoir evelyn

(να θυμάσαι, κανένα τέλος δεν είναι αρκετό να φέρει το τέλος, όσο υπάρχεις)

μια ένεση έρωτα / χαρμολύπη

-μα θέλω όταν ξυπνήσω να νιώσω τη γεύση σου στο στόμα
-απλά πάρε με μακριά
-θέλω να ζήσω με αφέλεια μια ζωή μαζί σου
-σε άγνωστα μέρη
-θέλω να είσαι ο πρώτος,τελευταίος μου έρωτας
-σε μια καλοκαιρινή βροχή
 ένα αθώο απόγευμα 
2ωρο έρωτα θα έλεγες.
- κι όταν όλα τελειώσουν απότομα / σαν αναχώρηση αεροπλάνου
θέλω να βρεθώ ξανά, πλάι σου.
στο ίδιο μέρος.
η ίδια θάλασσα να μας βρέχει.
οι ίδιοι δρόμοι χαραγμένοι με αναμνήσεις. να ζουμε τη στιγμή την απαγορευμένη
και τις νύχτες της κατάθλιψης να συνέχιζω μονάχα για σένα
ισορροπώντας στα βράχια, ψηλαφίζοντας το σώμα σου.
αφού όλα κάποτε θ'αξίζουν, θα το δεις..

  

και ονειρεύομαι πως σε νιώθω, σε αγγίζω, σε προστατεύω, σ'ακούω, σε μυρίζω, σε πηδάω, σ'αγαπάω.

1+1=1

τελικά δεν ξέρω τι λατρεύω περισσότερο:
εσένα ή τη μανιασμένη θάλασσα.
το καταφύγιο ή το ονειρεμένο ταξίδι.
ο μανιασμένος αέρας.
γλυκόπικρη γεύση, αλμυρή.

Ακόμα η μυρωδιά σου εδώ, κλείνομαι στον εαυτό μου για να τη διαφυλάξω, για πάντα
(δεν υπάρχει για πάντα, θα έλεγες)
Ας πούμε για όσο θυμόμαστε τότε. Για όσο η μνήμη μας επιτρέπει. Και είναι τόσα που θέλω να σου πω, αλλά δεν θα σου πω ποτέ, θα σκύψω μόνο το κεφάλι και θα μοιραστώ τη στιγμή, το βάρος στο στήθος που δεν φεύγει.

Είσαι κάτι τόσο ξεχωριστό που στέκομαι αμίλητος και σκέφτομαι δίχως τέλος
κύμα, ματιά, σκαλοπάτια, ανάγνωση ψυχής, βλέμμα μακρινό, αφή, η αφή σου, η ανάσα σου, το δέρμα σου, η στιγμή, η τέλεια στιγμή, παράξενη και όμορφη, γιατί θα χαθείς, μα μη χαθείς πριν χαθώ, δεν θα τ'αντέξω, άσε με να πέσω στα κύματα και να σώσω την εικόνα στις ζωές μας, και θα υπάρξει μετά μα μην το σκέφτεσαι, θα πληγωθούμε μα μην το σκέφτεσαι γιατί τέτοιες ώρες δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι παρά μόνο αυτό:

Μπορούμε να μείνουμε εδώ για πάντα;_


*"What are you thinking about? You always hated when I asked that question. It's a tricky question you used to say. That it's an illusion to pretend that we can bridge the gap between your thoughts and mine. For you, every person is like a planet and two different planets can never become one. Two people together will always be: one plus one. I preferred to think of us as bubbles, because when they touch, they merge into one another like when two people make love. But now I know what you meant. Two people together will always be one plus one."

αλφα ταυ

το βάρος στο στήθος τον πίεζε ώρες
καθώς έκανε μπάνιο δεν άντεξε άλλο
δεν άντεξε κι έβαλε τα κλάματα
δεν ξεχώριζε πια τα δάκρυα απ'το τρεχούμενο νερό.

*φοβάμαι πως όταν γυρίσω θα σε βρω αλλαγμένη και ξένη

ελευθερομανής

και νομίζω πως ο αέρας ψιθυρίζει τ'όνομά σου
(έτσι ξεκίνησε το ταξίδι, η αρχή σ'ένα τέλος.)

umh

antichrist

au revoir και φανταστικές λύπες (ένα sms για τους τυφλούς)

έρχονται τα βράδια που σ'ακούω να τραγουδάς κάτω απ'το μαξιλάρι (ή έτσι μου φαίνεται)
πιάνω τον εαυτό μου να ψιθυρίζει στίχους
σφίγγομαι στο σώμα σου ως το χάραμα
και αντιπαλεύω τη λήθη, μέχρι ν'αδειάσει το στρώμα
ναρκωτικό αλμύρα
σκέφτομαι, ίσως να 'μαστε ακόμα μαζί
σ'αλείφω με αναμνήσεις, σε τυλίγω με νότες πιάνου
ντρέπομαι να σε κοιτάξω, μα μαθαίνω να περπατάω στα σκοτάδια
και στους λόφους που ονειρεύτηκες
είναι αυτό που νιώθεις που με κρατάει δέσμιο
είναι η ψυχή σου που ξεφεύγει στο συγκεκριμένο απροσδιόριστο
οι στιγμές σιωπής στα σοκάκια του απραγματοποίητου
ο θάνατος που αναβάλω, τα χείλη που ματώνουν
το ρολόι που γυρίζει προς τα πίσω, η μελωδία
και θέλω να ξέρεις
 η βροχή για πάντα θα θυμίζει__


- but what do you think of me?
- i don't wanna be your friend, i just wanna be your lover.

μια ασήμαντη παρένθεση

μικρές σβούρες
σαν τα παιχνίδια των ξεχασμένων χρόνων / κύκλοι δίχως νόημα
και βρίσκεσαι σε διαρκή αναζήτηση


όταν αγαπήσεις, πες μου πώς είναι ν'αγαπάς.
 

το σχεδόν τέλος

(σημειωματάριο στις 11.30)

ξερω πως θα μου λειψεις γιατι

μου αρεσε η πρωτη μας ματια
μου αρεσε το χαμογελο σου
μου αρεσε η μυρωδια της θαλασσας
μου αρεσε η σιγανη βροχη
μου αρεσε η σιωπή και οι διακοπές της
μου αρεσαν οι εξομολογησεις
μου αρεσε η αμηχανια
μου αρεσε που σου ανοιχτηκα
μου αρεσε που σου μιλουσα για το θανατο και με κοιταζες στα ματια
μου αρεσε το ονειρο
μου αρεσε ο τροπος που περπατας
μου αρεσε που εισαι διαφορετικη
μου αρεσε που δεν εφυγες
μου αρεσε που με αγκαλιασες
μου αρεσε που υπαρχεις
μα τελικά σε χάνω

μ'αρέσει όταν δίνω έκταση σε κάτι όχι ιδιαίτερο γιατί είμαι απλά μια ψυχή που κυνηγάει τα όχι ιδιαίτερα και είναι θλιβερό να ψάχνεις κάτι όχι ιδιαίτερο μα τι σε νοιαζει, είσαι κάτι ιδιαίτερο όσο κι αν γυρίζεις τα μάτια και βλέπεις το μέλλον, δηλαδή την πόλη.
και επιστέφω στη μοναξιά και πάλι.

*το βλέμμα μου πέφτει στις ρυτιδες της θάλασσας

τέχνη

αιώνιος χειμώνας μέσα μου
οταν κρύβεις τα σημάδια
όταν γελάς
κι αναρωτιέμαι γιατί γεννήθηκα.

*έχω λόγους να με λυπάμαι/να με φοβαμαι/

i'll lead an empty life

δεν θέλω να έρθει το αύριο.

δεν υπάρχει αύριο.

ούτε άνθρωποι, ούτε φίλοι.

δαγκώνω τα χείλη μου, ματώνω ξανά.

ίσως να έχω κατάθλιψη.

φοβάμαι.

kemikal romance

είμαστε μόνοι μας
μπορείς να μιλήσεις πια ελεύθερα
ξέρω πως στ'αλήθεια δεν υπάρχεις
σ'έπλασα στα όνειρά μου, χρόνια πριν
κι εσύ (ίσως ξέρεις το γιατί)
μ'ακολουθείς.

*βρίσκω το δρόμο και σε χάνω
  χάνω το δρόμο και σε βρίσκω

(επι)κοινωνιες

ματαιότητα γύρω
έλλειψη νοήματος
έλλειψη σκέψης
συναίσθημα, απουσία αισθήματος
φόβος στα φωτεινά δωμάτια
αυτοκτονια
κι αν ρωτας τον ταξιδιώτη
γιατι γεύεται τη θλίψη

15:10

ξέρεις τι,
τα βράδια ανοίγω το παράθυρο
αφουγκράζομαι τους ήχους της νύχτας
κι ελπίζω να βρω τη δυναμη να σου πω
πως δεν μπορώ να κάνω ευτυχισμένους τους άλλους

συγγνώμη.

αριθμητικες σειρες

ανόητε
δημιουργείς κόσμους που αρνείσαι
στο παρόν κρύβεται η αλήθεια που αποφευγεις
μια κινηση, ενα χαμογελο, ενα τηλεφωνημα το βραδυ
η μελωδια του αγερα
και το γνωστο βαρος
το ίδιο φορτιο
η μοναξιά.

*και φοβάμαι

she smiled away

everything with you
& everything without you

13 ώρες πριν

και τότε είδα
πόσο άδειος ήμουν μέσα

the after-day

-Hey, I miss you

-already??

-don't you know i wanna die for you

sweet drug

έμεινες ποτέ μεχρι αργά
ψάχνοντας ελπίδα στο νυχτερινό ουρανό

άραγε ακούει
άραγε νιώθει
άραγε ξέρει

όταν με κοίταξες, κάτι έσπασε μέσα μου

μετρημένες μέρες έμειναν
ωσπου να χωρίσουν οι δρόμοι μας
η χαρά και η λύπη, ποιος θα περίμενε
όπως ξεκίνησε
σαν τώρα
και ακούγοντας τα τραγουδια που σου εστελνα
νιωθω ενα βαρος στο στηθος
ακομα κι αν δεν το δειχνω
ουτε προκειται να μαθεις
ή να δεις
μα οποτε νιωσεις μονη
να ξερεις πως η παλια μας πολη θα ειναι παντα εκει
το τελευταιο καταφυγιο
καποιος να σε καταλαβει
να χαμηλώσει το βλέμμα στο πέρασμά σου.

τίποτα δεν σε αγγίζει πια

αραγε
με βλεπεις να πεφτω
σε περιεργες τροχιες
με ψευτικο χαμογελο
ίσως ήρθε η ώρα.

μην ανησυχεις-
λενε πως οι νεκροί δεν νιώθουν μετά

ίσως να ναι καλύτερα

ξερεις τι
έχω καταρεύσει
δεν εχω γινει αδυναμος
απλα ποτε δεν ημουν δυνατος

και πόσο ανόητος μπορεί να είσαι
ώστε να ζεις στον κόσμο σου ξανά και ξανά
βλέποντας πράγματα ανύπαρκτα
που απλά επιθυμείς

εκείνη ξέρει
και διάλεξε σωστα
την αγάπη από τη μελαγχολία, το θάνατο
να ζήσει τη ζωή που χαράμισες εσύ
μαζί με άτομα ίδια.

εσύ κόψε το χέρι στο σκοτάδι
σκύψε στο στρώμα μόνος
και βουτηξε στο αίμα
γιατί αυτό σου αξίζει.


θα θελα μόνο*

3
ακόμα στο μυαλό μου
όνειρο κι εφιάλτης
δίχως νόημα
δίχως επιστροφή
πάλι νιώθω ότι πετάμε...

πνιγμένος στον υγρό μας τάφο.

I know you are but what am I?

δεν με πίστευες
όταν σου λεγα πως θα πεθάνω νεος
τωρα τρεχω να ξεφυγω
απ'το τέρας του Θεού σου
απ'το τέρας που ζει μέσα μου
στο σκοτάδι
στην έλλειψη αγάπης
στη σκοτεινή γωνια του δωματιου
θα παω στην κολαση αραγε

1,2,3 και πάλι απ'την αρχή.

"σφάξε με να ησυχάσω"
έγραφα στο διάλειμμα
και χάραζα το αίμα στο χαρτί
κι ευχόμουν όλα να τελειώσουν ένα κρύο πρωινό, με υγρασία
ας έχει υγρασία όταν γίνει
χωρις να κλαψει κανεις ουτε να με αναζητησει
σαν να μην υπηρξα ποτε
σκονη μοριων
κρυο χωμα
σφιξιμο στο στηθος
κοιταω αλλου
ματωσαν τα χειλια
κλεινω τα ματια
γελας
δεν σ'ακουω
δεν αντεχω
σε περιμενω
ενα κρυο πρωινο με υγρασία.

suicidal

το τραγούδι της ζωής
μόνος μόνος
τραγουδάω μόνος
τα πάντα στη θέση τους
όλοι ξέρουν, όλοι ψάχνουν
μα δεν θα καταλάβεις.

(μονο σκεφτομαι την στιγμή εκείνη
αναρωτιέμαι πως να'ναι το αντίο
πονάει ν'αφήνεις τους δικούς σου
άραγε λυτρώνεσαι
προδίδοντας τον Θεό σου
εξιλεώνεσαι)

βαθιά στη γη
βαθιά στη γη

I will
Lay me down
In a bunker
Underground
I won't let this happen to my children
Meet the real world coming out of your shell
With white elephants
Sitting ducks
I will
rise up
Little babies eyes eyes eyes eyes
Little babies eyes eyes eyes eyes
Little babies eyes eyes eyes eyes
Little babies eyes eyes eyes

άλλη μια μέρα φεύγει
όνειρα διαφυγής

little broken words

αναρωτιέμαι
βρίσκω τον εαυτό μου να σχεδιάζει το τέλος

βρες τον παράδεισο

θυμάμαι

ξύπνησα μ' ένα πόνο στο στήθος.